NCRV - Dichttalent

Vredesverklaring
Hoe anderen vrede leren als het dichten het enige is wat ik weet? hoe leven beschermen als door de verzen, zelfs nare dromen niet verdwijnen? * En ik wil de wereld met het dichten verbeteren! (wouw - wat een arrogante Bosnische vrouw) wereld verbeteren is een hele klus en dat “met woorden” ook nog laat mij niet lachen, zeg… ( alstublieft! gelijk heb jij, zeggen velen) vrede brengen en vrede stichten is een onbegonnen werk aangezien afgelopen eeuwen niets anders gebeurde op de aarde dan één aaneengesloten grote oorlog (alstublieft! dat dacht ik al, zeggen velen) toch, bedacht ik mij hoe machtig mijn wapen is en veelal niet in doeltreffend gebruik net als de maan in zomernachten die achter de wolken schuilt en hoe eng mijn kogels zijn die niet alleen de ziel doorboren kunnen maar ook snijden en tot bloed aanzetten zoals elk kwaad of ebola of een stafylokok. En wat gek, gemene mensen maken gebruik van iets waar ik echt goed in ben woorden jij neemt een goede en heldere gedachte met wat stevige principes opgebouwd houdt die in de mouw verborgen, samen met één kaart van wijsheid, “voor het geval dat” het wapen gaat vastlopen en dan maken wij onze woorden scherp het doel is zichtbaar want degenen die de vrede niet willen, lopen rond zij zijn arrogant, machtig en meestal, vergeet dat niet, erg dom met één kliek van kwade intelligentsia om zich heen zij zitten in hun kamp niet zo ver van onze woonkamers houd je adem in als scherpschutter, doel is het hart of alles wat hen pijn doet nooit op het geweten schieten, want dat is er niet. de mooiste slag is op hun volgelingen slaan de ergste soort, de onbesliste, mediocriteiten die willen gratis van iedereen een graantje meepikken, degenen die roepen ik kon niets doen! ik was machteloos! ik wist het niet! ik kon alleen toekijken! van de eerste twee strofe types wij overleven altijd alles en iedereen, types ( alstublieft, gelijk heb jij, types) en schiet! schiet! schiet! schiet ! totdat lege woordenhulzen liggen om jou heen tot jij en ik! én jij! én jij! staan in de rook en hitte van geschoten zinnen dat wij kunnen ruiken, smaken zweet en bloed op onze huid, doorgebeten lippen! woorden Rambo! zoals Socrates voor de juryleden van Athene! woorden revolutie! Che Guevara van vrede! revolutie van vrede! ik verklaar de vrede! ik verklaar vrede aan de wereld! * Ik verklaar de vrede… o dramatische o miserabele… met vredesvlag zwaaien onder de vredesvlag staan waar? frontlinies zijn er niet meer en oorlogshaarden overal ik herinner mij hoe wij leerden op school de liederen van alarm, onder de schooltafels verborgen en gasmasker binnen vijftien seconden op te zetten, (te groot voor kindergezichten) maar niemand die ons leerde maskers van kwaad te herkennen iets dat iedereen voor zichzelf moet ontdekken op het levenspad I have a dream! zonder hotel en muziek zonder bekende naam zonder brandende gitaar ik heb geen oceaan om zout te halen maar droom, naakt als bestaan als een cantate als een aria als het woord als de pijn, zo naakt en zie in de kronen van menselijkheid pijn, die in verschillende tonen bloeit en alleen één bloem, die kwelt ons apart niet te behouden niet los te laten vrede daar droom ik van.
Branka \| 14 augustus 2008

Toelichting:
herplaatsing

Waarschuw de redactieReacties (0) Nog geen reacties Ook reageren? Wil je ook reageren? Log in, of meld je aan.